Mikið svakalega skemmti ég mér vel á laugardaginn uppi á Skjöldólfsstöðum. Það er bara ótrúlegt hvað er gaman að hitta gamla vini og kunningja og dansa svolítið og drabba saman. Það var líka alveg frábært að þetta ,,surprise-partý” skyldi heppnast sem slíkt og að bóndi minn skyldi tekinn svona rækilega í bólinu!! Ég lýg því ekki; hann er enn að depla augunum - alveg steinhissa...hhaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa????? Ég...??? Hvaaa............???? Hveer.....??? Eru allir orðir vitlausir?????

Prímus mótor, hugmyndasmiður og aðal naglinn í skrallinnu frá upphafi til enda var svo auðvitað STEINI minn.... þó sannarlega legðu margir hönd á plóg svo vel til tækist. Húrra fyrir ykkur öllum sem komuð að undirbúningi með einum eða öðrum hætti - og ykkur öllum sem mættuð í geimið að austan, vestan, norðan og sunnan – þetta varð stórkostleg uppákoma.

Ég legg hérmeð til að haldin verði fleiri svona góð partý – við komum skothelt eins og byssubrennd ... 

Sbr Lög unga fólksins hér í denn: Ég sendi ykur æðisgengnar ástar- og saknaðarkveðjur (með laginu Blindsker með Bubba eða bara ykkar uppáhaldslag).............. 

Danir kunna sko að segja það! Þar í landi tíðskast ekki framkoma lík því sem ég varð fyrir um daginn og varðaði mitt prívat holdafar. Þar, þ.e. í Danmörku, er DÖMUM ekki núið því um nasir að þær séu feitar, sverar, þykkar, næstum óþekkjanlegar eða neitt slíkt. Nei, takk - þar eru fallegar, nautnalega holdugar konur af sama staðli og ég kallaðar ,,erotisk buttede." Ég á allmargar, góðar vinkonur sem eru af sama staðli eða þar um kring. Þær eru fallegar, skemmtilegar, sexí, skapandi, glæsilegar, gáfaðar, gefandi og í alla staði dásamlegar. Ég hef nú ákveðið að kalla okkur hér eftir og eingöngu ERÓTÍSKT BÚTTAÐAR Í VEXTI - sama hvert magn búttersins er hverju sinni. Vil ég helst stofna félag um okkur ,,Den Erotisk buttede club” eða svoleiðis eitthvað. Þar yrði helst í fókus að við sem erum erótískar í laginu eigum okkur líf eins og aðrir.

Nú – í ljósi þess og sem gleðifundur í senn verður hér í Selási 10 efri hæð kynning og sala á fatnaði fyrir erótískt búttaðar konur í stærðunum 44-60 um næstu mánaðamót – í næstu viku. Þessi fatnaður er frá versluninni BELLADONNA í Reykjavík 8 (allir vita að Bella donna á ítölsku útleggst FAGRA KONA á íslensku). Vona ég að þið mætið sem flestar og finnið ykkur eitthvað fallegt að sveipa um ykkar silkimjúku kroppa. Takið endilega með ykkur aðrar konur af erótískt búttuðum staðli sem þið þekkið............. allar velkomnar og hlakka til að sjá ykkur.

Mun hafa opið frá kl. 18.00 – 20.00 eða samkvæmt umtali, dagana 29.-30. nóv. þ.e. fimmtu- og föstudag í næstu viku, og svo frá 13.00-16.00 á laugardaginn 1.desember og eins sunnudaginn 2.desember.

P.s. Ef vill geta konur skráð sig í ,,Den Erotisk buttede club” um leið og þær kanna varninginn. Heimili og varnarþing klúbbsins getur vel verið hér hjá mér um sinn – allavega þar til starfsemi hefur náð sér vel á strik. Frammi mun liggja silkimjúk flauelsbók.........................

Einhver hafði orð á því um daginn hvað væri einstaklega góður ilmur í kringum mig! Það er auðvitað ekki nema eðlilegt. Ég er nefnilega orðin amma eins og alþjóð veit. Þessi ilmur af mér hlýtur einfaldlega að vera ömmuilmur. Svoleiðist ilmi stafar af manni þegar maður hefur eignast barnabarn. Ömmur mínar ilmuðu allavega dásamlega. Það er svo skrýtið með ömmuástina að það er eins og manni sé opnuð ný æð – þar sé í svo dælt rjóma og hunangi, súkkulaði og jarðarberjum, blóðbergsilmi og beitilyngs, sólskini og stjörnubliki - ásamt öllu því öðru sem maður hefur óendanlega miklar mætur á. Svo rennur þetta allt um mann eins og tær og syngjandi fjallalækur – einstök blanda þessi ömmuást. Ilmurinn góði af mér stafar áreiðanlega af þessari einstöku samsetningu.

Ömmublómið mitt kom í heiminn þann 11. ágúst síðastliðinn og hefur annað eins blómstur eigi vaxið úr mold þjóðarinnar síðan Ísland byggðist. Það var strax ljóst að litla stúlkan bjó yfir greind og gáfum, auk fegurðar, sem hvergi gefur annarsstaðar að líta. Sólarhringsgömul horfði hún svörtum, fögrum augum milli manna – hreint eins og hún virti þá fyrir sér til þess að þekkja þá næst. Amman beið hreinlega eftir því að blómið ávarpaði hana og spyrði nafns og heimilisfangs. Ekki leið á löngu að blómið ákvað að ekki væri sama hver ætti í hlut þegar hún væri handleikin og grét óskaplega ef henni leist ekki á viðkomandi. Ömmunni sem hér um ræðir til mikillar mæðu hlaut hún ekki náð fyrir litlu svörtu perluaugunum og blómið hljóðaði hástöfum ef amman vildi knúsa það. En amma þessi er nú eldri en tvævetur og veit að lítil blóm snúa sér til sér sólar að lokum og hlakkar mikið til þegar það verður. Þá verður nú gaman.

Sumar ömmur, sem búa alltof langt í burt frá blómunum sínum, opna tölvuna sína amk. tvisvar á dag og skoða vefsíður á barnalandssvæðinu. Þetta er það fyrsta sem þær gera á morgnana þegar þær opna augun og síðasta verk þeirra á kvöldin áður en gengið er til náða. Það ótrúlegt hvað maður getur elskað lítil börn heitt í gegnum netið. Maður man ilminn af þeim svo greinilega og hvað húðin þeirra er ótrúlega mjúk........

Og haldiði ekki að blómið sé komið í skóla – sundskóla – svona ungbarnasundsskóla....og auðvitað greinilega sunddrottning bekkjarins. Á því leikur enginn vafi.......

Um daginn var ég stödd hjá móður minni og síminn hringdi. Ég svaraði og heyrði þá  rödd konu sem ég hef þekkt í mörg ár. Hún heilsaði mér með virktum og byrjaði svo að dæla:

,,En hvað er gaman að heyra í þér! Hvað er að frétta – ég heyrði reyndar að þú værir komin í Hveragerði. Ertu nú loksins að grenna þig? Reyndu nú bara að standa þig – þú ert orðin svo voðalega sver. Veistu, ég sá mynd af þér fyrir skömmu og ætlaði bara ekki að þekkja þig - þú ert orðin svo feit. Þú ert næstum óþekkjanleg. Svo fer það þér bara svo illa að vera svona.  Þú bara verður að grenna þig. Þetta er lífsspursmál – þú veist það. Vonandi ferðu ekki að móðgast við mig þó ég segi þetta nú bara sisona – þú veist að mér þykir svo vænt um þig og ber aðeins þinn hag fyrir brjósti!”

 

Hvernig átti ég að bregðast við?

Komiði sæl!

Er í öppdeiti og uppherzlu tímareimar og því víðs fjarri heimahögum þar sem ekki er boðið upp á svona verkstæði á þeim slóðum. Var nefnilega send suður - á Heilsuhæli Náttúrulækningafélags Íslands í Hveragerði, þetta gamla góða sem nú til dags gengur undir því geldheitinu Heilsustofnun Náttúrulækningafélags Íslands. Mér finnst satt að segja miklu verra að vera send á stofnun en á hæli. Orðið stofnun er svo afskaplega skrifborðsskúffulegt heiti. Svona þurrt pappírs-og bréfaklemmulegt, punktur is eða GRÚPPlegt. Það gefur einhvernveginn til kynna að ekki sé allskostar víst að maður eigi afturkvæmt - sko út af stofnuninni- að kerfið geti kokgleypt mann. Þá vil ég nú frekar vera bara á hæli við magran kost og sleppa út með einhverjum ráðum.... en kannski er það ekkert meiningin með mig í þessu tilfelli hmm......En hvað um það – koma tímar og koma ráð - hér er ég nú og það er ýmislegt að skes, eins og sagt er í samkvæmislífinu sem aðallega fer fram í kaffikompunni beint á móti þvottakompu dvalargesta. Takið eftir - maður er ekki kallaður sjúklingur hér og þaðan af síður skjólstæðingur, heldur hefur maður einskonar starfsheiti; er ,,dvalargestur á stofnuninni." Haldiði að sé flott - maður lifandi! Svona ,,starfsheiti" firrir líka væntanlega allt fagfólkið á staðnum eins og lækna og svoleiðis lið allri ábyrgð ef eitthvað klikkar á meðan á ,,dvölinni" stendur. Ha? Nei bara að bulla. En vitiði nú bara hvað - héðan er allt vitlaust að frétta, veður válynd, haustlægðir leggja mann í einelti, rigna eldi og brennisteini, vatni, slyddu og snjó. Maður þakkar fyrir meðan ekki rignir froskum eða þá bara síld. Vindar blása eins og hvergi sé þörf fyrir svo mikið sem andvara einhversstaðar annarsstaðar. Nú, ekki er heldur neinum friði eða ró fyrir að fara hér – hvað þá afslöppun – svona ef einhver skyldi fara að vera með öfund í minn garð. Nei takk mín kæru – hér er alvaran daglegt brauð - sko full stundaskrá með puðprógram frá morgni til kvölds. Engar frímínútur. Ef maður ekki mætir í ,,tíma” er henni nöfnu minni, Írisi Júdith sjúkraþjálfara, að mæta og ég hef ekki áhuga á því – nema að liggi vel á henni. Til dæmis í dag. Ég byrjaði daginn á því að hrökkva upp við vekjaraklukkuna kl.8.00, rjúka í fötin, æða fram í matsal og snara í mig skál af hafragraut. Södd og sæl leit ég af rælni á stundaskrána mína og sá að ég átti ekki að mæta hjá hinum kínverska , kurteisa og elskulega nálarstungulækni Dr. Hu klukkan níu, heldur NÚNA strax á stundinni, klukkan HÁLF níu! Ég í inniskóna, þessa með utanborðsmótornum, hljóp eins og Andrés önd á fullu fram í hinn enda hússins, sem er víst í ca. 700 metra fjarlægð. Náði Dr. Hu brosandi út að eyrum og vopnuðum glitrandi nálavöndli á stærð við myndarlegan blómvönd. Hann sagði:,,Velgomminn Írriss. Bara fara ubb á begginn. Ogg liggja á maggann. Nú addla ég stinngga noggra nállarr í ðigg, í álsinn og baggid, og errdar, ogg andleggi og uffuddidd og eyrrun.” Ég brosti bara, - skelfingu lostin - en hlýddi. Lá svo eins og skata á ,,begginn” og skrækti bara stundum þegar hann stakk mig. Þá spurði hann: ,,Ðetta verra vondt? Eggi godd?. Hah? Þú komma affdurr á mánudagginn glúggann ádda. Égg stinga lígga fæddur þá. Dagg fyrrirr, bless.” Þegar hann var búinn að plokka úr mér allar nálarnar sínar aftur, varð ég að hlaupa á næsta stað, rétta 200 metra. Nú aðeins hægar þó, frekar eins og Andrésína önd og sitja langan fyrirlestur um mikilvægi og gildi þess að sofa á góðri dýnu og sitja í góðum hægindastól. Augnalok mín hafa af einhverjum ástæðum tilhneigingu til þess að þyngjast og næstum því lafa niður á kinnar þegar svona spennandi umræðuefni er á boðstólnum. Sem betur fer var ég kurteis, fjölskyldu minni og vinnustað, Hallormsstaðaskóla, til sóma og hékk í að kallast vakandi þangað til yfir lauk og niðurstaða var fundin. ERGO; svona húsgögn eiga að vera hæfilega óþægileg svo fólk nenni ekki að liggja og sofa allan sólarhringinn eða sitja og glápa á sjónvarpið út í eitt. Basta.Næst á dagskrá var ganga. Utanhúss. Á Suðurlandi. Í útsynningi. Sem þýðir: slagveðursrigning og rosi. Hundum er ekki sigað út í svona veður á Austurlandi. En ,,dvalargestum á stofnuninni” er vesgú ekki svo mikið sem gefinn kostur á því að liggja við opið og fá sér ferskt loft. Nei. Út. Ræðan ,,Við búum á Íslandi” sett á fóninn. Takk – í bomsurnar. Inn aftur eins og hundur af sundi. Ja fussum svei.Nú - matartími. Á matseðlinum lífrænt ræktaðar og óerfðabreyttar fiskibollur. Spelt fiskibollur! Hugmyndaflug ha! Svo voru ekta gulrætur og salatblöð. A La Mikki refur. Maður reif í sig og mátti ekki seinni vera því nú skyldi mætt í leirbað. Það hef ég ekki prófað í allmörg ár og minntist þess satt að segja ekki með neinni sérstakri hrifningu. En – nafna mín elskuleg, Júdith, segir að það sé einmitt það sem mig vantar til sálar og líkama –aðallega til líkama og orð hennar eru lög. Skellti mér í slopp og sexí nærföt og rigsaði með nýjasta American Next Top Model göngulaginu mínu alla leið yfir í baðhúsið. Þar ráða ríkjum tvær dásamlegar konur, stórar og sterkar. Manni er sagt að afklæðast. Öllu. Líka hinu..jább. Þær leiða mann inn í það allra helgasta sem í eru fjögur baðkör – full af grábrúnni leirsoppu!! Það er sko ekki fyrir viðkvæmar sálir að segja frá því hvað gerist þegar maður sest í karið – allsnakinn – með sturtuhettu niður í augu. Það er ekkert dignified í kringum veruna þar heldur. Manni er dýft ofan í – öllum nema hausnum – og svo liggur maður þarna eins og hálf drukknaður krókódíll í nokkurn tíma. Ég var nú bara nokkuð sniðug. Ég opnaði bara ekkert augun frá því að ég fór ofan í og þangað til ,,dvalartíma” mínum þarna lauk. Ræði ekki frekar hér og nú aðferðir við sturtun og skolun að loknu svona leirbaði. Það er afar prívat. OMG....!!!!

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz ............................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ábyggilega mjög, mjög rólegt barn...................líkt mömmu sinni ......................... amma heldur sér bara í tebollann og hummar og gengur rúntinn í garðinum og tékkar á blómunum og rólar sér í rólunni sinni á tröppunum.....og bíður.....................

Æfi nú Eþíópíuhlaupastílinn - nóg er næðið til þess........

Ótrúlegt hvað er rólegt þarna fyrir norðan...............

Athygli þjóðarinnar er hérmeð vakin á því að ég er sko DAGSETT sem verðandi amma í dag. Það er vægast sagt afar spennandi og maður víbrar allur svona inn í sér. Það er ekki eins og hér eigi eitthvert venjulegt barn í hlut. Öll námskeið sem til eru fyrir verðandi ömmur hafa verið þrædd til að tryggja að ég standi mig í stykkinu. Hef ég verið andvaka og í viðbragðsstöðu Ólympíu og heimsmeistarans Carls Lewis frá miðnætti að telja. Ég er því fullkomlega og algerlega klár í slaginn þegar boðin koma um innrás engilsins hennar ömmu í heiminn. Hér á eftir gefur að líta útpælt aðgerða - og birgðaplan er kallið kemur. Öllum er heimil afritun til notkunar í viðlíka tilfellum.

 

1. Bílar- nýskoðaðir, extra strong rúðupiss klárt, smurðir og fullir af bensíni.
2. Mútur -til að tryggja forgang á helstu akstursleiðum á öllum tímum sólarhrings greiddar að fullu.
3. Masterlykill - að öllu sjúkrahúsi Akureyrar í vasanum.
4. Nestisbirgðir -vakúmpakkaðar í skottinu ásamt fullkomnum viðlegubúnaði ef tafir verða við heimskomuna.
5. Neglur -nýlakkaðar, ilmvatn og krembirgðir 100%.
6. Fataskápur-, sæng og koddi með ef til lengri dvalar kæmi.
7. Eiginmaðurinn - heima með farsímann á sér, GPS tækið, talstöðvar, myndavélar, hljóðupptökugræjur.
8. Mjúka ömmuteppið -handa englinum innpakkað í silki, ásamt hunangssnuddu og blúnduhúfu.
9. Bleyjupakki -og rassakrem fyrir ljós heimsins innpakkað og klárt.
10. Vagga -, sæng og dýna stöðugt hituð að kjörhitastigi svo vögguruggsnámskeið ömmu fyrir foreldra geti hafist strax.
11. Vökustaurar - fullur kassi, nýtálgaðir og fínir handa foreldrum - fást ekki fyrir ömmur og afa því það lið getur ekki vakað yfir grenjandi grísum.

 

Svona er þetta nú einfalt – og nú bíðum við bara - raulandi vögguvísur.

 

P.s. Eiginmanni nokkrum hefur verið gert algerlega og margítrekað skiljanlegt að EKKI verður beðið eftir neinum þegar kallið kemur – EKKI þó EINHVER sé í vinnunni og ÞVÍ SÍÐUR séu EINHVERJIR að glennast um fjöll á hreindýraveiðum. PUNKTUR.

P.P.S. Síðustu fregnir herma kl. 10.33 að allt sé með kyrrum kjörum á norðurslóðum - jarðskjálftavirkni eðlileg í moldinni og blómið litla virðist ætla að eyða deginum í að vaxa. 

Vita ekki örugglega allir að Vaðbrekkuklanið ætlar að hittast seinnipartinn í dag fimmtudag 19.7.2007 á Hreindýraslóðum eða á Skjöldólfsstöðum? Menn eiga að mæta með mat á grillið handa sjálfum sér og sínum - og meððí. Tilefnið er ekkert - bara hittast og spjalla og hafa það gaman saman - og það er nú aldeilis næg ástæða því eins og allir vita þá finnst Vaðbrekkumönnum ekkert skemmtilegra en þeir sjálfir!!! Allir eiga því að hringja í allar áttir og tékka á sínum ættmennum o gláta vita. Það þýðir ekkert að fjasa um engan fyrirvara eða svoleiðis því um er að ræða svona SMS mót ...... Sjáumst vonandi sem flest - kjaftandi og þvaðrandi..... og korriró og dillidó.................

Í morgun var ráðist með afar ósvífnum hætti á virðulegan, miðaldra og kvenkyns grunnskólakennara, þar sem hún keyrði afar kennaralega, kvenlega og á löglegum hraða í norðurátt frá Fellabæ. Var förin gerð í strangheiðarlegum tilgangi. ... já og til að klára þetta snöggvast með tilganginn - þá var hún að flytja heilan bílfarm af uppfartningspíum, frænkum og vinkonum Hreindýraslóða á Jökuldal til starfa sinna. Hafði kennarinn, fyrr um morguninn, flæmt þær píur allar fram úr mjúkum bólum sínum og sótt þær til síns heima hverja og eina. Nú kallaði nefnilega skyldan hástöfum, gestir ,,á slóðum” vildu fá sörvis og það strax. Því skyldu þær halda til sinna göfugu starfa, helst ekki seinna en í gær, með bros á vör eins og sómir gullfallegum og góðum píum sem þessum. Af sérstökum ástæðum var ákveðinn miðaldra og kvenkyns grunnskólakennari fengin til að skutla þeim á slóðir. En nóg um það og áfram með smjörið.

Þar sem miðaldra og kvenkyns grunnskólakennarinn keyrði eftir þjóðvegi eitt, á jeppabifreið sem eiginlega tilheyrir eiginmanni hennar, - þá ber þann undarlega atburð til, nokkuð norður af Urriðavatni, að risastór, grimmdarleg, mórauð tófa birtist allt í einu, einfaldlega hlaupandi í vegkantinum. Hún gerði umsvifalaust leiftursókn og hreinlega réðst á bíl eiginmanns miðaldra, kvenkyns grunnskólakennarans. Var þessi atburður voðaleg reynsla fyrir alla viðkomandi og nærstadda. Hljóðuðu uppvartningspíur og kennari afar kvenlega upp yfir sig, svo hroðalega að undir tók í Fellum. Skipti þó engum togum, árásin mistókst hrapalega og úr varð sjálfsmorðsárás - tófa drapst nefnilega eins og hendi væri veifað en píurnar og kennarinn sluppu ósárar á sál og líkama.

 

Kvenkyns, grunnskólakennarinn, miðaldra, stökk útúr bílnum og skálmaði í átt að kvikindinu til að ganga úr skugga um aðstæður. Stirndi á feld tófu en ljóst var að sál hennar hafði hafði yfirgefið líkamann. Lá hún nú í valnum á þjóðvegi 1! Hringt var snarlega í eiginmanninn sem á eiginlega bílinn og atburðum og aðstæðum lýst hátt, snjallt og VANDLEGA og ekkert dregið undan. Eiginmaður grunnskólakennarans skellti í góm, mælti svo fyrir að tófuna skyldi hirða ,,og setja bara afturí farangursgeymsluna á bílnum.” Miðaldra, kvenkyns kennarinn hváði og vildi vita ,,hvort ekki ætti að snúa bílnum strax til baka til Egilsstaða og hann myndi etv. taka hræið að sér, ha?” Það hnussaði í eiginmanninum og sagði hann að ,,það væri nú ekki eins og himinn og jörð væri að farast – þú kemur bara með hana í bakaleiðinni!” Það er ekki ofsögum sagt af þessum eiginmanni – hann lætur ekki setja sig úr jafnvægi. Hann stekkur nú ekki til og bíður upp á áfallahjálp þessi, skal ég trúa ykkur fyrir! Ótrúlegur.....jæja en hvað um það – tófan var rifin upp á skottinu og skellt í Bónuspoka og í farangursgeymsluna samkvæmt fyrirmælum bíleigandans.

í bakaleiðinni lét kennarinn hugann reika og taldi sig muna rétt að hægt væri að fá greidd verðlaun fyrir að sálga svona vargi. Væri ekki haldið úti heilum her af grenjaskyttum um allt land? Hugðist nú miðaldra kvenkyns grunnskólakennarinn græða feitt á óförum tófu og selja sýslumanni skottið af henni dýrum dómum. Hann þyrfti kannski ekkert að vita um sjálfsmorðsárásina? Að auki yrði eiginmaðurinn kannski ekki alveg jafn yfirlætisfullur og fyrr um daginn! Himinn og jörð að farast- HUH!

Þegar heim kom tilkynnti grunnskólakennarinn, miðaldra og kvenkyns, manni sínum um fyrirhugað framtak sitt er snerti skott og sýslumann. Eiginmaðurinn hlustaði sosum en sagði svo með hægð: ,,Þú ert ekki með veiðikort og mátt þar af leiðandi ekki drepa tófur.” Kennarinn kvenkyns hváði - aftur þennan sama dag. ,,Já en...” ,, Ekkert, já en...” sagði eigandi jeppabifreiðarinnar og glotti lauslega. ,,Eina leiðin til að hafa pening útúr þessari tófu er að geyma hana í frysti til hausts – núna hafa grenjaskytturnar einar leyfi til að veiða. Þú gætir verið bara verið tekin föst!”

Vitiði – stundum finnst mér þessi veröld soltið skrýtin og bara allt að því ekki sanngjörn!!

En – tófan er reyndar í frystikistu heimilisins -og orðin gaddfreðin. Ekki er það til þess að kennarinn, miðaldra og kvenkyns, fái eitthvað greitt fyrir skottið af greykvikindinu heldur ákvað hún að ánafna Hreindýraslóðum hræinu, staðnum til uppstoppunar – og uppfartingspíum, frænkum þeim og vinkonum til ævarandi minningar um skrýtna uppákomu á fyrsta sumri þeirra ,, á slóðum.”

Telur kennarinn, miðaldra og kvenkyns, sig þannig hafa komið krók á móti bragði hvað lög og reglur sýslumanns varðar og þannig allnokkrar sárabætur.

Á gólfinu við hliðina á mér hér í stofunni er stór og mikil sending. Komin að sunnan, póstkrafa, merkt mér meira að segja. Umbúðirnar eru frekar áberandi. Margvafið sterkt, glært plast og rækilega merkt með fjölmörgum rauðum og hvítum límmiðum með áprentaðri mynd af glerstaupi og orðunum BROTHÆTT-COLIS FRAGILE! Miðarnir gefa með óyggjandi hætti til kynna að um innihaldið skuli ganga af varúð og nærgætni. Mér finnst þeim ofaukið því lagið á pakkanum dylst engum og glært plastið felur sannarlega ekki innihaldið. Auðvitað er farið varfærnum höndum um svona pakka. Þetta er nefnilega vagga. Ég á hana í augnablikinu en það verður ekki lengi. Það er nefnilega lítið blóm að vaxa í moldinni norður í landi. Það gægist upp eftir nokkrar vikur og þá mun það verða lagt í vögguna frá ömmu sinni.

 

Börnin mín og vöggur.......Við tilhugsunina fyllist hjarta mitt af óstjórnlegu og næstum áþreifanlegu tilfinningaflóði sem ekki er hægt að henda neinar reiður á. Allt í senn er um að ræða dísæta angurværð, óstjórnlega gleði, ótta og kjark. Ást mín og kærleikur til þeirra er alger. Og nú flæða allt í einu tárin úr augunum og orðin fram úr fingurgómunum eins og lítill lækur lætur í vorleysingum. Vagga. Bara orðið eitt verður til þess að allra mögnuðustu minningar mínar streyma fram í hugann, kröftugar og óstöðvandi eins og foss fram af hárri brún. Magnaðar, fegurstar, tærastar. Lífið.

 

Fyrst hellist yfir mig minningin um ilminn, þennan ótrúlega tæra ilm sem er af ungabarni og öllu sem snertir það. Ilmur sem svífur eins og dauf, ljós kóralbleik og silkimjúk slæða í kringum barnið og skilur eftir sig lauflétta angan hvar sem barnið fer og snertir alla sem hann finna. Ilmurinn er svo léttur en samt svo greinilegur að næstum má snerta hann. Tilfinningin um undurmjúka húð barnanna minna við mína. Um himneskan ilminn af þeim. Sætur andardrátturinn sem var léttur eins og blak fiðrildavængja. Sofandi, litlir, hlýir og fullkomlega slakir líkamar. Ofurmjúkt hárið á höfðinu, mýkra en blærinn í morgunsárið að vori. Lítil, ókunnug og undarleg andlit sem grettu sig og geispuðu, brostu út í annað í svefninum. Silkimjúkir vangar og rósbleikir litlir munnar sem leituðu að mjólkinni sinni hvar sem þeir snertu nakta húð og gátu ekki annað. Brosin sem bara voru ætlað okkur af því að við áttum leyndarmál. Örlitlar, hrukkóttar englahendur með örþunnar og örsmáar neglur, sem gripu í hvað sem fyrir varð en fannst svo bara best að halda um puttann á mömmu. Hjalið, gráturinn og hláturinn sem hljómaði eins og aðeins má vænta frá englum Guðs á himnum. Viturleg, dökk og djúp augu sem störðu í augu mín, pínulítil augu sem voru alltaf að spyrja mig hvort ég elskaði þau ekki mest og myndi alltaf elska þau mest? Og ég reyndi að svara með mínum – jú, auðvitað - ég mun alltaf elska ykkur mest!!! Meira en öll fjöllin, meira en öll höfin, öll blómin, trén og stjörnurnar. Jú, ég elska ykkur börnin mín af öllu afli og mun alltaf gera.

Elsku bestu vinir  og ættingjar - þið öll sem komuð til okkar í Skjöldólfsstaði og glödduð okkur með nærveru ykkar; takk fyrir að koma. Við þökkum ykkur líka innilega fyrir allar gjafir, kærleiksríkan hlýhug og kossa til Guðrúnar minnar Sólar. Hún er svo sæl með sig núna að hún snertir ekki jörðina.

 ...og vel á minnst. Við snertum ekki bláu plánetuna í eina 6 klst. seinna í dag þar sem breitt verður úr vængjum sínum og flogið til US of A. Þannig að nú vafrar maður bara um með hálfvitalegt bros öðru megin af einni saman tilhlökkun. Nonni gerir ekki annað en að tékka á því hvort þetta eða  hitt sé örugglega með..og ef ekki þá hvar það sé...eða hvort það ætti ekki að vera með ...eða sé ekki best að skilja e-ð eftir heima?. Steini og Hrönn talast við á hálftíma fresti til að sambandið slitni ekki... Guðrún Sól æðir um með hárið flaksandi um axlirnar og bíður eftir því að tíminn líði: ,,Erum við ekki að fara að koma okkur? Það er ekkert að gera hérna... pabbi!!! komdu!! Ætlarðu ekki að fara að koma þér  í sokkana?" og hann segir: ,,Svona - maður verður nú að fá sér aðeins kaffi!!"

Áður en haldið verður af stað ætlum við að hitta Rabba lillabró og hans sweetheart Stellu og kærustu.  Hún Emina litla dóttir hennar verður þar líka. Það er svo gaman að nú eru að bætast við fjölskyldumeðlimir í búnkum og allt eru þetta bráðfallegar og hressar stelpur...

En nú held ég á braut því það er sumsé framundan að fljúga til Löllu frænku og kó  í Michigan og tékka á Höward Lake í Minnesota. Eins og allir vita skal þar einnig ástunda kvennasport sem kallast power-shopping. ...og ekkert röfl sko... sjáumst síðar ..hafið það gott

 

 

Eins og alþjóð mun kunnugt á undirrituð alfallegasta hund norðan Alpa. Enginn voffi tekur Bellu minni fram að andlegu eða líkamlegu atgerfi og fegurð. Þetta vita líka allir sem henni hafa kynnst. Hún er hverfisprýði og stolt götunnar okkar, þ.e. Selássins – ætíð stirnir á feld hennar og skottið stillt samkvæmt hörðustu alþjóðlegum hundabjútístöðlum. Hegðun, atferli og framkoma er á þannig heimsmælikvarða og það þó víðar væri leitað.

  Undanfarna daga hefur umrædd tík verið afar  illa haldin af magakveisu. Hefur hún ælt og spúð illþefjandi vessum um allt hús,  yfir sjálfa sig, mann og annan. Hefur hún þó engar skammir hlotið fyrir en átt samúð allra vísa. Móðir hennar hefur t.d. verið sannfærð um að um einhvern afar sjaldgæfan og bráðhættulegan sjúkdóm væri að ræða. Þessum vanda hefur Bella mín reynt að mæta af sinni megnustu yfirvegun og virðingu – en samt hefur henni smám saman versnað og þetta ástand valdið kvíða hér á heimilinu.  Tók svo steininn úr í gærkvöldi  þegar vinkonan kom kjökrandi inn úr einum af sínum reglubundnu kattavarnapatróltúrum. Var hún út-æld og hafði drullað niður á hæla sér!!! Og stinkurinn maður lifandi!!!   Nú verður ekki af henni Bellu minni skafið að hún reyndi sannarlega að halda reisn sinni - setti nefið upp í loft, þóttist jafnvel ekki taka eftir neinu. Gekk hún inn eins virðulega og henni var auðið miðað við aðstæðum og ég lýg ekki miklu þegar ég segi að hún reyndi jafnvel að brosa gegnum tárin. 

  Þegar svona var komið átti samúð móður hennar sér engin takmörk lengur enda ljóst að svona líðan og útgangur sómir ekki dömum af svona fínni og dýrri sort. Tók mamma sig því umsvifalaust til og hringdi móðursjúk  911 í Hjört dýra. Krafðist hún tíma hér, nú og strax, enda væri um stórkostlegt emergensí að ræða. Reyndi hún að útskýra stöðu mála með tilliti til heilsufars og sjálfsvirðingar Bellu, að ekki sé nú minnst á flekklaust orðspor sjúklings. Hann dýri hafði nú ekki sama skilning á málunum og sagði okkur,,að baða tíkina og koma bara í fyrramálið.”  Þó okkur væri það þvert um geð þá var okkur Bellu nauðugur einn kostur að gera eins og héraðsdýralæknir sagði. Við ákváðum því að halda ró okkar.   Aumingja lady Bella hengslaðist um húsið í keng það sem eftir lifði kvölds – óneitanlega heldur fýlu- og snautleg að sjá. Var feldurinn mattur og reittur og  eyrun hengu niður með höfðinu. Skottið dróst með jörðu, hreinlega og seríuslí laust við dignity af neinu tagi. Ef maður væri manneskja af þannig innræti myndi maður kannski segja að hún hefði helst minnt á uppdreginn og ormaveikan kött af Lagarásnum. Enginn sagði samt neitt slíkt upphátt en hver hugsaði sitt. Einstöku fliss heyrðust þó af og til  og andstyggilegar athugasemdir um takmarkaða reisn og yfirbragð vesalingsins.  Þær komu frá leisíboj húsbóndans þar sem hann lá afvelta og afslappaður í makindum. Sá er nú enda orðlagður fyrir tilfinningakulda og skort á háttsemi. Því hlustuðum við ekki á nein slík særandi skot en reyndum bara að halda stillingu okkar. Það var erfitt– en tókst með samstilltu átaki okkar Bellu minnar. Hafði Bella svo hægt um sig í nótt - enda böðuð, spreyjuð og púðruð í alla enda. Svaf hún svefni henna réttlátu til fóta hjá mömmu sinni – þessi litli ræfill. 

Eftir greislu og snyrtingu í morgun var svo dömunni  hleypt út, svona til þess að fríska sig aðeins fyrir heimsóknina til doktorsins. En vitiði nú bara hvað? Áfall var í uppsiglingu…Sem móðir hennar stóð á tröppunum og fylgdist með blessaðri, litlu, og veiku dúllunni sinni, - með titrandi neðri vör og angurværð í  hjarta sér - komst hún hreinlega ekki hjá því að sjá hver uppruni ælu og spýju var eftir allt saman.. Það var reyndar sárara en tárum taki en haldiði að ekki að litla frökenin hafi ekki átt sér leyndarmál eftir allt saman…….. Ó jú!!! 

 Hún trítlaði sér nefnilega á ákveðinn stað, hér rétt utar í götunni, þefaði þar af mikilli áfergju og tók svo til við að snæða. Við nánari athugum mátti líta þar stærðar hlass af – hundaskít!!!!!!  Móðirin fann á þessari stundu sækja á sig sterka yfirliðstilfinningu – að ekki sé nú talað um velgjuna!! Að síðustu flæddi fram óstjórnleg reiði og vonbrigði! Tíkarhelvítisræksnið!!! Var hún svo bara að éta skít  - og það úr einhverjum slordónum úti í bæ!

Var nú andskotans loðrottan snarlega rifin upp á rassgatinu og  lesinn pistillinn á skýrri og lýtalausri íslensku – hent aftur í bílinn og stuttu síðar dregin vægðarlaust inn til Hjartar dýra. Nú þýddi sko ekkert ,,elsku mamma!!!”  Þessu hræðilega leyndarmáli var svo hvíslað í eyra dýralæknisins í einrúmi.  Hann lét sér fátt um finnast þó móðirin hafi hreinlega flóð í tárum af skömm og niðurlægingu. Hann  tók bara í nefið, hristi klútinn, snýtti sér og vildi meina að það væri bara ,,einhver skortur í tíkinni!”  Ekki minnst á virðingu, fegurð eða neitt slíkt göfugt. Helv… tíkarskömminni var svo skenktur einhver rándýr afrískur leir til að éta kvölds og morgna, sprautuð með eðalvítamínum og fíneríi,  úthlutað 50 kg af flottast fóðri í heimi.  Svo var henni bara klappað og sagt að hún væri sæt!!   

Móðirin sagði ekki orð á heimleiðinni. Svona áföll eru þungbærari en svo að maður jafni sig bara á no time eða þannig.  Bella horfði þó þannig á mig áðan að ég er eiginlega alveg að ná mér en það tekur kannski nú svolítinn tíma…   Á meðan erum við ákveðnar í að segja engum frá þessu leyndarmáli okkar  enda af algerlega af síðustu sort. …………… svona kannski til morguns………

P.S. Úr leisíbojnum heyrast nú af og til mjög einkennileg hljóð…… sem minna einhvernveginn á niðurbælt fliss og eins og einhver sé með alvarlegan krampa í kokinu……..